IT SIMPLIFICATION

Tijdens een MSkype conference call gistermiddag was goed te horen of mijn verstandige opmerkingen een plekje kregen in het verslag en de besluitenlijst. Rikke-tikke-tikke-deng-deng-tik-ding-ding…… ratelde door de speakers op mijn kantoor in het rustige park. De eekhoorns keken er van op. Zachter aanslaan van de toetsen hielp niet, het was de laptop.

Hoe lang zou dat nog duren? Dat gedoe met die toetsenborden. Het is toch een beetje alsof je nog telefoneert met zo’n ronde draaischijf. Ratel-ratel-ping-ping. Het is een primitieve fysieke en mechanische overdracht van gewenste signalen aan onze digitale, 3.0, wireless, multi-device, social media wereld. Letter-voor-letter. Het is een handeling die sommigen met 2 handen en 10 vingers tegelijk schijnen te kunnen. Anderen lopen er tennis-ellebogen mee op, en weer anderen zijn totaal verloren als ze bij het snoeien in de tuin zichzelf in de wijsvinger van die andere hand geknipt hebben….

Met een touchscreen wordt het al wat beter. Dat wil zeggen: qua volume. Tenzij er natuurlijk zo’n minuscuul geluidje op de achtergrond mee-miept dat precies hetzelfde hum-brom-toontje geeft als je de goede en wanneer je de de verkeerde toets hebt bevoeld. Je hebt iets aangeraakt, dat weet je dan zeker. Maar nog steeds gaat het letter-voor-letter, leesteken niet vergeten, denk aan de spelling, voor de niet-blind-typers: telkens op en neer kijken van toetsen naar afbeelding, dat hele touchscreen helpt niet fundamenteel.

Zolang onze user devices nog geen gedachten kunnen lezen, moet de hoop gevestigd zijn op spraakherkenning. Een tekst, dus, die soepel op het scherm verschijnt, terwijl je die rustig dicteert alsof de stenograferende directiesecretaresse nooit verdwenen is. Een paar subtiele fysiek-mechanische aanrakingen om te starten en te stoppen, voor correcties, even naar de vorige alinea terug e.d. Dat moet heerlijk zijn: nooit meer tikken. Kan niet lang meer duren.

‘Nederlanders niet handig met Internet’ kopte Nu.nl op 13 december 2010 naar aanleiding van een promotie-onderzoek door Alexander van Deursen van de Universiteit Twente. Zouden inwoners van andere landen handiger zijn? (lijkt onwaarschijnlijk gelet op de hoge internet-dichtheid en het onderwijsniveau in Nederland). En: wat is eigenlijk handig en niet handig op internet? (hoe meet je dat?)

Van Deursen heeft vier soorten vaardigheden onderscheiden die samen beschouwd kunnen worden als vereiste voor regulier Internetgebruik: Operationele vaardigheden (het kunnen bedienen van een Internet browser), Formele vaardigheden (navigeren op het internet),  Informatievaardigheden (vinden en gebruiken van informatie) en Strategische vaardigheden (voordeel behalen uit Internetgebruik). Er zijn drie prestatie-metingen uitgevoerd met 300 respondenten tussen 2007 en 2010.

De resultaten van de drie prestatie-metingen kwamen overeen. Een groot aantal opdrachten werd niet succesvol voltooid. Van de vier typen vaardigheden waren de operationele en formele vaardigheden niet het meest problematisch. De informatie- en strategische vaardigheden daarentegen werden door een groot deel van de proefpersonen niet voldoende beheerst om de taken succesvol af te ronden. Het onderzoek heeft aangetoond dat er een grote groep mensen is met een laag niveau van internet-vaardigheden. Internetvaardigheden blijken samen te hangen met opleidingsniveau (positief) en leeftijd (negatief). E.e.a. is door ’Man Bijt Hond’ nog eens fijntjes geïllustreerd:

Een paar kanttekeningen bij het onderzoek:

- Nederland is niet vergeleken met andere landen: de kop van Nu.nl was misleidend.

- De negatieve toonzetting bij beoordeling van de resultaten van het onderzoek is onterecht. Gemiddeld was bijna 30% van de respondenten in staat om de strategische vaardigheden goed te benutten. Is dat veel of weinig?

- Website-uitgevers moeten zich realiseren dat het goed inspelen op de vaardigheden van hun doelgroep het effect van de website bepaalt en dat bij websites voor een breder publiek die vaardigheden binnen de doelgroep sterk verschillend zijn.

Bron: ‘INTERNET SKILLS, Vital assets in an Information Society’ Alexander van Deursen (Dec 2010)

Het leven van popidolen kan een stuk eenvoudiger.  Hatsune Miku is een Japanse ster. Zij treedt op in volle stadions met op de achtergrond haar band. Japan ligt aan haar voeten……

Maar Hatsune Miku bestaat dus niet echt, zij is geen robot, maar een projectie, een hologram. Hatsune is bedacht, maar kan zo’n projectie niet ook van Madonna, Marco Borsato, of…… van André Hazes? Met dank aan VINT (Sogeti)

Met dank aan VINT.

Ziet er voor de hand liggend uit:

In de laatste McKinsey Quarterly heeft Marcus Schaper een artikel geschreven met de titel ‘Tackling IT complexity in product design’. De beschrijving van het probleem en de analyse van oorzaken rammelen naar mijn idee nogal. De auteur spreekt o.m. over de ‘predigital world’ alsof die van gisteren is en niet van de vorige eeuw en het effect van de ouderwetse technology push blijft onderbelicht. Desalniettemin zijn de oplossingsrichtingen voor complexiteit in embedded IT in gebruiksartikelen als auto’s, mobiele telefoons en huishoudelijke artikelen ok. Architectuur-denken is nodig, een geintegreerde benadering en bij voorkeur modulaire oplossingen. Bovenal is samenwerking vereist tussen IT-teams en business-teams in een iteratief proces met duidelijke aansturing. Geen easy go.