IT SIMPLIFICATION

Tijdens een MSkype conference call gistermiddag was goed te horen of mijn verstandige opmerkingen een plekje kregen in het verslag en de besluitenlijst. Rikke-tikke-tikke-deng-deng-tik-ding-ding…… ratelde door de speakers op mijn kantoor in het rustige park. De eekhoorns keken er van op. Zachter aanslaan van de toetsen hielp niet, het was de laptop.

Hoe lang zou dat nog duren? Dat gedoe met die toetsenborden. Het is toch een beetje alsof je nog telefoneert met zo’n ronde draaischijf. Ratel-ratel-ping-ping. Het is een primitieve fysieke en mechanische overdracht van gewenste signalen aan onze digitale, 3.0, wireless, multi-device, social media wereld. Letter-voor-letter. Het is een handeling die sommigen met 2 handen en 10 vingers tegelijk schijnen te kunnen. Anderen lopen er tennis-ellebogen mee op, en weer anderen zijn totaal verloren als ze bij het snoeien in de tuin zichzelf in de wijsvinger van die andere hand geknipt hebben….

Met een touchscreen wordt het al wat beter. Dat wil zeggen: qua volume. Tenzij er natuurlijk zo’n minuscuul geluidje op de achtergrond mee-miept dat precies hetzelfde hum-brom-toontje geeft als je de goede en wanneer je de de verkeerde toets hebt bevoeld. Je hebt iets aangeraakt, dat weet je dan zeker. Maar nog steeds gaat het letter-voor-letter, leesteken niet vergeten, denk aan de spelling, voor de niet-blind-typers: telkens op en neer kijken van toetsen naar afbeelding, dat hele touchscreen helpt niet fundamenteel.

Zolang onze user devices nog geen gedachten kunnen lezen, moet de hoop gevestigd zijn op spraakherkenning. Een tekst, dus, die soepel op het scherm verschijnt, terwijl je die rustig dicteert alsof de stenograferende directiesecretaresse nooit verdwenen is. Een paar subtiele fysiek-mechanische aanrakingen om te starten en te stoppen, voor correcties, even naar de vorige alinea terug e.d. Dat moet heerlijk zijn: nooit meer tikken. Kan niet lang meer duren.

Vorige week was ik in het ziekenhuis voor een röntgenonderzoek. Nadat de verpleegster mij geruststellend had toegesproken en uitleg had gegeven over de procedure, kwam de radioloog binnen. Vriendelijk, tikje nonchalant, maar toch wel deskundig. Vanuit allerlei hoeken en in meerdere standjes zijn de opnamen gemaakt. Geen bijzonderheden te zien, zo luidde het voorlopige oordeel. Prettig. Bedankt.

Toen ik weer aangekleed buiten stond wist ik niet meer hoe de radioloog heette. Stom. Hij heeft zich keurig aan mij voorgesteld, maar helaas. Een paar weken geleden wist mijn echtgenote de naam van haar specialist ook al niet meer (ik was dus een gewaarschuwd mens!). Zij wist gelukkig wel nog hoe het onderzoek heette dat ze ondergaan had. Maar in de samenvatting van de bevindingen van de dienstdoende specialist ontbrak 1 moeilijk woord, waar ze niet meer op kon komen. Thuisgekomen hebben we nog een tijdje gegoogled, zonder resultaat. Het is er niet meer van gekomen om de huisarts er over te bellen. Zo’n specialist bel je natuurlijk niet. Alles was in orde, meldde de assistente van de huisarts een week later telefonisch, terwijl mijn vrouw in de supermarkt stond. Ok.

Mijn radioloog was het overigens helemaal met mij eens, dat na ieder onderzoek in het ziekenhuis de dienstdoende specialist op een half A4-tje aan de patiënt zou moeten e-mailen of meegeven: wat er onderzocht is, wat de bevindingen zijn, plus de namen van arts en verpleegkundige. Zo’n verslagje kan ik dan opnemen in Google Health. Daar noteer ik ook altijd welke medicijnen ik voorgeschreven krijg. En hoeveel ik er daadwerkelijk gebruikt heb. Bij wijze van spreken, dan…..

Google Health is namelijk helemaal niet zo handig, erg Amerikaans. En Larry Page, gaat als nieuwe Google CEO, Google Health waarschijnlijk niet vervolmaken. Te ver van de basis. (Dat sounds like simple en dus verstandig.) Geheel tegen de Google-traditie in, was Google Health van begin af aan voorzien van een verdienmodel. De applicatie is opgezet in samenwerking met leveranciers uit de gezondheidsindustrie, die zouden gaan betalen voor geaggregeerde informatie vanuit Google Health. Daar is natuurlijk al heel veel discussie over geweest. Zoveel, dat Larry er dus nu de stekker uit gaat trekken.

Hoe nu verder? Ik wil geen Electronisch Patiënten Dossier, maar mijn Eigen Gezondheid Dossier! Met waarnemingen, diagnoses, verrichtingen en medicatie in gewone-mensen-taal en voorzien van standaard coderingen zodat artsen onderling het ook begrijpen. Maar nee, we gaan ziekenhuizen en andere zorgverleners dit nu regionaal laten aanpakken. Dat doet denken aan 418 gemeenten en 12 provincies ………

E-mail heeft iets onhandigs, iets primitiefs. Er is teveel van. Het is gedoe om het bij te houden en op te ruimen. Al dat getik is ook een gekke bezigheid eigenlijk. E-mails vervangen te vaak menselijk contact. Het wordt tijd voor een soort e-touch. Gemakkelijker touch-screen based, al dan niet samen met spraak(-herkenning), al dan niet samen met video. Ik heb eigenlijk nog geen idee hoe het eruit gaat zien, wat het zal zijn. Een soort mix van Skype, LinkedIn en Facebook, tablet-based. Maar aan e-mail komt een eind, dacht ik afgelopen weekend.

En dat denken ze bij Atos Origin ook. Dat is toch knap! Het bedrijf  meldt dat het binnen drie jaar de interne uitwisseling van e-mails tussen de 50.000 medewerkers wil afschaffen. De verwachting is dat de rest van de wereld daar nog een jaar of 10 over zal doen. William Rice van Atos heeft een aantal tips om geleidelijk e-mail af te bouwen. Zijn eerste suggestie is om de e-mail zo nu en dan gewoon uit te zetten. Zou William nog geen internet op zijn mobiel hebben? Ik geloof niet dat deze tip gaat werken. Beperk de cc’s en ga geen lange heen-en-weer-discussies aan via e-mail, lijkt me een zinvollere suggestie. Ook de tip om het versturen van bijlagen te beperken, door gebruik te maken van content management software, in-company of in-cloud (zoals gratis Dropbox), klinkt mij logisch in de oren. Heel fijn is ook: ‘Want to speak to someone? Find him or her, call or IM. Don’t send an email to the person who’s sitting at the desk across from you.’

Het heeft natuurlijk alles te maken met information overload. Derek Dean and Caroline Webb van McKinsey hebben daar in de januari  een lezenswaardig artikel over gepubliceerd: Recovering from Information Overload met o.m. argumenten tegen multi-tasking en de mooie aanbevelingen ‘focus, filter and forget’ om de overvloed te behappen. Het einde van e-mail pakt het probleem van de overload aan bij een belangrijke bron. Maar zal het gebeuren? En hoelang gaat het nog duren?

‘Nederlanders niet handig met Internet’ kopte Nu.nl op 13 december 2010 naar aanleiding van een promotie-onderzoek door Alexander van Deursen van de Universiteit Twente. Zouden inwoners van andere landen handiger zijn? (lijkt onwaarschijnlijk gelet op de hoge internet-dichtheid en het onderwijsniveau in Nederland). En: wat is eigenlijk handig en niet handig op internet? (hoe meet je dat?)

Van Deursen heeft vier soorten vaardigheden onderscheiden die samen beschouwd kunnen worden als vereiste voor regulier Internetgebruik: Operationele vaardigheden (het kunnen bedienen van een Internet browser), Formele vaardigheden (navigeren op het internet),  Informatievaardigheden (vinden en gebruiken van informatie) en Strategische vaardigheden (voordeel behalen uit Internetgebruik). Er zijn drie prestatie-metingen uitgevoerd met 300 respondenten tussen 2007 en 2010.

De resultaten van de drie prestatie-metingen kwamen overeen. Een groot aantal opdrachten werd niet succesvol voltooid. Van de vier typen vaardigheden waren de operationele en formele vaardigheden niet het meest problematisch. De informatie- en strategische vaardigheden daarentegen werden door een groot deel van de proefpersonen niet voldoende beheerst om de taken succesvol af te ronden. Het onderzoek heeft aangetoond dat er een grote groep mensen is met een laag niveau van internet-vaardigheden. Internetvaardigheden blijken samen te hangen met opleidingsniveau (positief) en leeftijd (negatief). E.e.a. is door ’Man Bijt Hond’ nog eens fijntjes geïllustreerd:

Een paar kanttekeningen bij het onderzoek:

- Nederland is niet vergeleken met andere landen: de kop van Nu.nl was misleidend.

- De negatieve toonzetting bij beoordeling van de resultaten van het onderzoek is onterecht. Gemiddeld was bijna 30% van de respondenten in staat om de strategische vaardigheden goed te benutten. Is dat veel of weinig?

- Website-uitgevers moeten zich realiseren dat het goed inspelen op de vaardigheden van hun doelgroep het effect van de website bepaalt en dat bij websites voor een breder publiek die vaardigheden binnen de doelgroep sterk verschillend zijn.

Bron: ‘INTERNET SKILLS, Vital assets in an Information Society’ Alexander van Deursen (Dec 2010)

Met dank aan VINT.

Het snoertje voor het opladen van je eigen PDA, de voeding voor de iPod, oplader voor de telefoon van je partner, de adapter voor de laptop, sigaretten-aansteker-oplader voor in de auto, die stekker voor de electriciteit in Engeland, het setje stekkertjes van de universele adapter, de oplader voor de digitale camera, de penlight-batterij-oplader…Een plastic zak met een onontwarbare kluwen van draden en stekkers is het resultaat.

Vakantiegangers, thuisblijvers en inkopers zouden de straat op moeten gaan om standaardisatie af te dwingen.

Bij deze standaardisatie gaat het onder meer om bronspanning (Volt), aansluitplug of oplaadinterface en het benodigde vermogen (Watt) voor de apparatuur. De bronspanning en bronstekkers verschillen (soms) per land en in ieder geval per locatie: 220 V en 115V (netstroom), 15V (vliegtuig), 12V (auto). Ook verschilt het benodigde vermogen per type apparaat (klein, groot). Groothandels, detailhandel en installateurs hebben grote belangen bij deze differentiatie, die immers veel omzet oplevert.  Sceptici geloven dan ook dat de universele adapter er nooit zal komen.

Maar …verbetering is op komst, dankzij micro-usb. De GSM Association heeft in 2009 al samen met 17 telecom-aanbieders gekozen voor het micro-usb-stekkertje als norm voor de oplaadinterface. Ook andere kleine apparatuur, zoals digitale camera’s en MP3-spelers kunnen profiteren van deze standaardisatie.  Het Institute of Electrical and Electronics Engineers pleit nu voor een universele norm voor laptopadapters en het schijnt dat Asus en Acer bereid zijn om mee te werken. Deze standaardisatie betekent niet alleen veel gebruiksgemak en minder reis-ellende, maar ook een enorme winst voor het milieu.

Zorg-op-afstand of Telezorg is volop in ontwikkeling. TNO heeft aan de hand van 20 cases eind vorig jaar een onderzoek uitgevoerd naar het huidig gebruik van ICT-standaarden in de Telezorg. De conclusies zijn 1-op-1 te vertalen naar veel andere sectoren en toepassingsgebieden:

‘Het onderzoek laat zien dat er in de cases weinig gebruik wordt gemaakt van ict-standaarden. Het beperkte gebruik van standaarden heeft verzuiling voor de patiënt tot gevolg. Patiënten met meerdere aandoeningen krijgen te maken met meerdere applicaties met elk een eigen interface. Bovendien zorgt het beperkte gebruik van standaarden voor versnippering voor zorgverleners en ict-medewerkers in de zorg. Doordat verschillende telezorgsystemen moeilijk koppelbaar zijn ontbreekt een integraal beeld van de patiënt voor de zorgverlener. Tot slot bemoeilijkt het ict-medewerkers om het ict-landschap van hun zorgorganisatie in te richten.’

Bron: www.zorgmarkt.net

Zoals o.m. IBM en Gartner heeft ook Capgemini een jaarlijks onderzoek onder CIO’s.

Gemiddeld genomen hebben volgens dit onderzoek CIO’s in 2009 15% van hun budget in moeten leveren. Maar ze zien dit vooral als een kans om de toegevoegde waarde van IT beter te laten zien. Projecten met een duidelijke bijdrage aan de bedrijfsprocessen krijgen prioroteit.

Het rapport ziet een uitdaging in het daadwerkelijk gebruiken van informatie. Dat is natuurlijk belangrijker dan het in gebruik nemen van nieuwe toepassingen. Daarmee wordt ook onderzoek naar het gedrag van gebruikers relevanter. Het gaat om de levenscyclus van informatie. Vooruitgang kan geboekt worden op drie gebieden:

- verbetering van het gebruik van bestaande informatiesystemen
- realiseren van synergie binnen organisaties op basis van informatie met behulp van IT
- gebruikers leren hoe gegevens te verzamelen, te organiseren en onderhouden

Capgemini denkt dat een nieuw gezamenlijk model voor business – en IT managers nodig is om de levenscyclus van informatie te beheren. Dit nieuwe governance model moet zich concentreren op waardecreatie door cultuur – en gedragsveranderingen m.b.t. het gebruik van informatie. Te realiseren door middel van opleiding en beloning, aldus Capgemini.

Bravo. Het gaat dus meer om Informatie Management dan om Informatie Technologie. Beetje jammer dat Capgemini in navolging van Forrester Research de voorkeur geeft aan de m.i. verwarrende term Business Technology (BT) in plaats van Information Management. Nog beter zou zijn Information and Communications Management, want het is ook bijzonder dat dit CIO-rapport alleen gaat over informatieverschaffing en niet over het faciliteren van communicatie.

Capgemini Global CIO Report 2009: Harnessing Information Value: Could you be a digital winner?