IT SIMPLIFICATION

The Internet of Things of IoT is in de basis eenvoudig (zie deel 1), maar de gevolgen zijn groot. Ook hierbij is er een parallel met Cloud Computing. Cloud Computing gaat ervoor zorgen dat computers (al die grijze dozen onder het bureau of in de serverruimte) uit huizen en bedrijven verdwijnen. We gaan gebruik maken van de opslag- en rekencapaciteit van datacenters, eigenlijk ICT-centrales: the Big Switch.

Internet of Things gaat miljarden objecten volgbaar maken. Die versnelling in de ontwikkeling is het gevolg van het steeds goedkoper worden van RFID-tags en NFC-chips en gelijktijdig de totstandkoming van standaardisatie-afspraken.  Belangrijke consequentie is dat een Data Ocean ontstaat die zijn weerga niet kent. De capaciteit van de ICT-centrales zal op de proef gesteld worden.

Een ander gevolg van IoT is dat industriële automatisering en embedded software en kantoorautomatisering naar elkaar toe zullen groeien. Dat zijn nu nog gescheiden werelden, maar IoT gaat voor de koppeling zorgen. Vroeger (Before IoT) was de aansturing van een afvulmachine voor pindakaas een min of meer gesloten systeem met aan-uit-, regelknoppen en aflees-schermen of -bonnen en lampjes. In het IoT-tijdperk kan de aansturing van die machine via internet verlopen. En wel realtime, dus niet na een nachtje batch verwerking, maar hier en nu. Management-informatie en proces-informatie worden aan elkaar gekoppeld. Dat betekent nieuwe uitdagingen voor de ICT-afdeling, en vooral ook voor ERP-software die niet op stuks-informatie is ingericht.

De toepassings-mogelijkheden zijn legio: van slimme meters in huis en sensoren op de olie-terminal tot en met de beheersing van medicatie-toediening in zorgprocessen (zie video) en het voorkomen dat tanks, trucks en jeeps zoek raken onderweg van Pakistan naar Afghanistan. Het gaat bij Internet of Things altijd om de beheersing van processen. Vaak met heel veel objecten. Desgewenst realtime.

The Internet of Things is al net zo’n intrigerend begrip als Cloud Computing was. Hoe kan dat nou, is de eerste gedachte. Dingen via internet? Computerfaciliteiten in de wolken? Inmiddels weten we dat met Cloud Computing gewoon bedoeld wordt dat via internet geheugen- en rekencapaciteit en software op een andere locatie gebruikt wordt. User interfaces kunnen dan kleiner en dunner. Het echte werk gebeurt immers elders. Meestal zijn we er via een kabel en een stukje door de lucht (wifi) mee verbonden. Het is duidelijker om in plaats van Cloud Computing de term Internet Computing te gebruiken.

Zou dat met Internet of Things ook zo simpel zijn? Eigenlijk wel. Internet of Things of IoT staat voor de beheersing van objecten, meestal bewegend of in een dynamische omgeving via internet. Die objecten hoeven geen dingen te zijn, het kan ook gaan om mensen, dieren, vloeistoffen of gassen. Er zijn vele voorbeelden (bron: Emerce). Die objecten zijn via internet verbonden met een dataverzamelpunt. De verbinding komt tot stand op basis van een markeringen op of in het object. Dat kan een streepjescode zijn of een QR-code, maar ook een RFID-tag, een NFC-chip of een GPS-signaal. Aan de ontvangende kant zijn het sensoren of ontvangers, zoals barcodelezers, RFID-ontvangers, GSM-masten of satelieten, die het signaal oppikken en via internet doorgeven aan het dataverzamelpunt.

Maar dat bestaat dus eigenlijk al? Precies. Als de kassa van een supermarkt de barcode leest van een pot pindakaas en de winkel geeft direct via een internetverbinding aan het regionale magazijn door dat het de hoogste tijd is voor de aflevering van een nieuwe doos met potten pindakaas, dan is dat Internet of Things. Bestaat dus allang. Met IoT kun je dingen die voorzien zijn van bijvoorbeeld een actieve RFID-tag, een zendertje eigenlijk, opzoeken en volgen, ofwel tracking and tracing. Zie het EU-project TRACE. En als je dat kunt, dan kun je met die gegevens ook direct iets doen, bijvoorbeeld optellen of controleren en bewaren of archiveren. En daar kun je dan weer acties op laten volgen, zoals de aflevering de volgende dag van een doos met potten pindakaas. Of bezoekers aan de AutoRAI direct in contact brengen met andere bevriende bezoekers of zakelijke relaties die ook via GPS hebben laten weten dat ze er zijn. (Iets voor 2013 ?).

(wordt vervolgd)

Stel dat je nu zou kunnen gaan naar www.provincialestatenverkiezingen2011.nl.

Een aantrekkelijke homepage verleidt je om door te klikken naar onderwerpen als ‘Je eigen provincie’, ‘Provinciale Staten en Eerste Kamer’, ‘Wat doet een provincie eigenlijk? e.d.  Prominent op de homepage: de STEM!-button. Je klikt er nieuwsgierig op en krijgt onmiddellijk de mededeling ‘ Sorry, stemmen kan alleen op woensdag 2 maart 2011′. Zou dat niet gewoon moeten kunnen? Dat je op 2 maart ‘s nachts, in de vroege ochtend, tijdens de lunch of om 5 voor 24.00 uur via internet je stem kunt uitbrengen? Dat die website je een overzicht biedt van alle programma’s van de deelnemende partijen, inclusief een vergelijkend overzicht per thema. Heldere profielen met foto’s van de kandidaten per partij. Een overzicht van de thema’s die in de afgelopen periode in jouw provincie actueel waren, met links naar relevante nota’s en moties en het stemgedrag van de verschillende partijen.

Natuurlijk heb je dan voor dat stemmen wel een DigiD nodig, net als bij het invullen en opsturen van belastingaangiften via de website van de Belastingdienst. Of misschien is samenwerking met de banken mogelijk waardoor het ook met behulp van een pinpas en chipper of andere digitale identificatiemethode kan. En waarom eigenlijk niet stemmen vanaf je mobiel? Zodat je ook vanuit de trein gebruik kunt maken van je stemrecht.  Bij Rabo of ING kun je vanaf een mobiele telefoon het saldo van een bankrekening checken en duizenden Euro’s overmaken naar weet-ik-wie. Dan kan het vertrouwelijk uitbrengen van een stem in het kader van landelijke, provinciale of gemeentelijke verkiezingen toch niet moeilijk zijn? Wat zou het effect zijn op de opkomst? Ik weet het wel.

Single-sign-on is een gevleugeld begrip en een voor-de-hand-liggend streven in het kader van ICT Vereenvoudiging.  Het is niet handig om eerst meerdere gebruikersnamen en wachtwoorden in te moeten vullen voor verschillende applicaties alvorens aan het werk te kunnen. Dat geldt in de privesituatie maar ook, of misschien met name in het bedrijfsleven  Het ministerie van EZ (staatssecretaris Frank Heemskerk) heeft een project opgestart om iets te doen aan het grote aantal verschillende inlogsystemen met aparte wachtwoorden van verschillende overheidsdiensten voor ondedrnemers. Er is een budget van 7 miljoen Euro (!) beschikbaar voor het ontwikkelen van nieuwe manieren van eHerkenning teneinde de digitale sleutelbos van ondernemers zo klein mogelijk te maken.  Capgemini heeft eind vorig jaar een rapport over dit vraagstuk opgesteld onder de titel ‘Push to open doors’. Het klinkt allemaal logisch, maar de vraag is of dit probleem echt bestaat. Als MKB- ondernemer heb ik er de afgelopen 15 jaar geen last van gehad. Is dit voor grotere ondernemingen echt een issue? Of is het zo dat het vaak toch verschillende afdelingen zijn die met verschillende overheidsloketten van doen hebben? En is het niet ook zo dat er wel veel verschillende overheidsdiensten zijn, maar dat een aantal daarvan slechts zeer incidenteel gebruikt wordt door ondernemers en een aantal hoog-frequent? In het Capgemini-rapport gaat het niet meer over de probleem-erkenning, maar om het aandragen van oplossingsrichtingen.